OPLL (استخوانی‌شدن)

OPLL بیماری پیش‌رونده‌ای است؛ استخوانی‌شدن به‌طور میانگین سالانه ۴ تا ۱۵ درصد گسترش می‌یابد. اما سرعت پیشرفت از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. در برخی بیماران سال‌ها پایدار می‌ماند، در حالی که در برخی دیگر پیشرفت سریع دیده می‌شود. عواملی مانند دیابت، چاقی و سیگار پیشرفت را تسریع می‌کنند. حتی در بیماران بی‌علامت، پیگیری ام‌آر‌آی با فواصل ۶ تا ۱۲ ماه توصیه می‌شود. هنگامی که نسبت تنگی کانال از ۶۰ درصد فراتر رود یا نشانه‌های میلوپاتی آغاز شوند، ارزیابی جراحی لازم است.

پاسخ درست واحدی وجود ندارد؛ انتخاب بسته به ویژگی‌های بیمار انجام می‌شود. دکمپرسیون و فیوژن پیشین (ACDF/ACCF) به‌ویژه در درگیری ۱ تا ۲ سطح، در موارد با K-line منفی و در کیفوز بارز ترجیح داده می‌شود و استخوانی‌شدن را مستقیماً برمی‌دارد. لامینوپلاستی در درگیری ۳ سطح و بیشتر، در موارد با K-line مثبت و در بیمارانی که لوردوز گردنی‌شان حفظ شده مناسب است؛ کاهش حرکت در آن کمتر است. در موارد چندسطحی و شدید ممکن است رویکرد ترکیبی لازم باشد. تصمیم پس از ارزیابی سی‌تی گردنی، ام‌آر‌آی و K-line توسط جراح گرفته می‌شود.

مدت بستری در بیمارستان در جراحی پیشین ۲ تا ۴ روز و در لامینوپلاستی ۳ تا ۵ روز است. طی ۲ تا ۴ هفته نخست از ارتز گردنی (گردن‌بند) استفاده می‌شود. فعالیت‌های سبک روزانه از هفته دوم و بازگشت به کار پشت‌میزی در هفته ۴ تا ۶ ممکن است. فعالیت فیزیکی سنگین و رانندگی پس از ۸ تا ۱۲ هفته آغاز می‌شود. بهبود نورولوژیک طی ماه‌ها ادامه می‌یابد؛ هرچه میلوپاتی پیش از عمل شدیدتر باشد، بهبود محدودتر است. در مرحله اولیه، فیزیوتراپی و ورزش‌های گردن بهبود را پشتیبانی می‌کنند.

بیماران بی‌علامت یا با علائم خفیف می‌توانند بدون نیاز به جراحی پیگیری شوند. درمان محافظه‌کارانه شامل اصلاح فعالیت، ورزش‌های ستون فقرات گردنی، آموزش پوسچر، NSAID و شل‌کننده‌های عضلانی و اقدامات فیزیوتراپی برای درد است. اما درمان محافظه‌کارانه استخوانی‌شدن را برنمی‌گرداند؛ هدف، مدیریت علائم و به تعویق انداختن پیشرفت است. پس از ایجاد میلوپاتی، بازگشت عملکردهای نورولوژیک از دست‌رفته محدود است؛ به همین دلیل زمان‌بندی جراحی حیاتی است. اگر ضعف پیش‌رونده، اختلال راه رفتن یا درگیری مثانه وجود داشته باشد، جراحی نباید به تعویق افتد.