شکستگی‌های ساکروم و کوکسیکس

شدت آن به محل شکستگی و وجود یا نبود آسیب عصبی بستگی دارد. در شایع‌ترین نوع، یعنی شکستگی‌های کناره‌ی بیرونی استخوان، خطر آسیب عصبی پایین است و معمولاً بدون جراحی بهبود می‌یابد. در شکستگی‌های نزدیک یا درگیرکننده‌ی کانال عصبی، ممکن است ضعف پا یا مشکل در کنترل ادرار و مدفوع دیده شود. تقریباً در یک‌پنجم شکستگی‌های ساکروم آسیب عصبی وجود دارد؛ اما بیشتر آن‌ها از نوع ناقص هستند و ممکن است به‌مرور بهبود دیده شود. فلج کامل (در هر دو پا) نادر است. در بیماران مناسب دارای فشار بر عصب، برداشتن زودهنگام فشار می‌تواند به شانس بهبودی کمک کند.

از آنجا که کوکسیکس هنگام نشستن مستقیماً زیر فشار قرار می‌گیرد و در اطراف آن اعصاب حساس به درد و عضلات کف لگن قرار دارند، شکستگی درد مشخصی ایجاد می‌کند. خبر خوب این است که بیشتر بیماران با درمان غیرجراحی طی چند هفته بهبود می‌یابند: بالشتک نشستن (بالشتک حلقوی توخالی)، پرهیز از نشستن روی سطح سفت، گرمادرمانی، مسکن‌ها و فیزیوتراپی کف لگن. اگر درد طولانی شود، تزریق‌های موضعی به ناحیه می‌تواند آسودگی موقت فراهم کند. در دردی که ماه‌ها ادامه دارد و به تمام این روش‌ها مقاوم است، به‌عنوان آخرین گزینه، برداشتن جراحی کوکسیکس قابل بررسی است.

این به درجه‌ی آسیب عصبی بستگی دارد. اعصابی که از ساکروم عبور می‌کنند عملکرد مثانه، روده و عملکرد جنسی را کنترل می‌کنند؛ به‌ویژه در شکستگی‌های درگیرکننده‌ی کانال عصبی ممکن است در این عملکردها مشکل دیده شود. در آسیب عصبی ناقص شانس بهبودی وجود دارد و برداشتن زودهنگام فشار می‌تواند کمک‌کننده باشد؛ سریع‌ترین بهبودی در ماه‌های نخست رخ می‌دهد و می‌تواند تا یک تا یک‌ونیم سال ادامه یابد. در آسیب‌های کامل و طولانی‌مدت، مشکلات می‌توانند دائمی شوند، اما بیشتر بیماران با روش‌های مناسب (مانند کاتتریزاسیون، برنامه‌ی روده) می‌توانند زندگی روزمره‌ی خود را مستقل ادامه دهند. این روند نیازمند پیگیری منظم است.