شکستگی‌های گردنی (شکستگی‌های مهره‌های گردن)

مهره‌های گردن حساس‌ترین بخش نخاع را دربر می‌گیرند؛ در این سطح، اعصابی قرار دارند که عضلات تنفسی و حرکات دست و پا را کنترل می‌کنند. به همین دلیل، اگر شکستگی با آسیب نخاعی همراه شود، ممکن است از دست رفتن قدرت و حتی در سطوح بالا مشکلات تنفسی دیده شود. اما در هر شکستگی فلج رخ نمی‌دهد: شکستگی‌های سالم و بدون جابه‌جایی معمولاً خطر آسیب عصبی ندارند و با تثبیت بهبود می‌یابند. اگر آسیب نخاعی وجود داشته باشد، کامل یا ناقص بودن آن شانس بهبودی را تعیین می‌کند؛ در آسیب‌های ناقص ممکن است بهبودی دیده شود. تثبیت زودهنگام و درمان مناسب از نظر بهبود نتایج اهمیت دارد.

این به سالم یا ناپایدار بودن شکستگی بستگی دارد. در شکستگی‌های سالم (پایدار)، تثبیت ۶ تا ۱۲ هفته‌ای با گردنبند یا جلیقه‌ی هالو معمولاً کافی است. در شکستگی‌های ناپایدار، هنگام وجود فشار بر نخاع، بروز یافته‌ی عصبی پیش‌رونده یا در برخی انواع خاص شکستگی (برای مثال شکستگی‌هایی با خطر بالای جوش‌نخوردن)، تثبیت جراحی ترجیح داده می‌شود. در بیماران دارای آسیب نخاعی ناقص، تصور می‌شود که برداشتن زودهنگام فشار می‌تواند به بهبودی کمک کند. تصمیم با ارزیابی همزمان یافته‌های تصویربرداری و وضعیت بیمار گرفته می‌شود.

روزهای نخست با پیگیری در بخش مراقبت‌های ویژه یا بخش عادی سپری می‌شود؛ کنترل درد، پیشگیری از لخته و تحرک زودهنگام فراهم می‌شود. معمولاً به مدت ۶ تا ۱۲ هفته از گردنبند استفاده می‌شود و با فیزیوتراپی، وضعیت بدن و عضلات گردن تقویت می‌شوند. جوش خوردن استخوان (فیوژن) اغلب در ۳ تا ۶ ماه کامل می‌شود و با تصویربرداری‌های کنترلی پیگیری می‌شود. بازگشت به کارهای سبک روزمره طی چند هفته و بازگشت به کارهای فیزیکی سنگین و ورزش دیرتر انجام می‌شود. اگر آسیب نخاعی وجود داشته باشد، بهبود عصبی می‌تواند طی ماه‌ها ادامه یابد و توانبخشی در این روند نقش مهمی ایفا می‌کند.