کیست‌های آراکنوئید

بخش بزرگی از کیست‌های آراکنوئید هیچ علامتی ایجاد نمی‌کنند و مادام‌العمر بدون بروز مشکل تنها با پیگیری کنترل می‌شوند. تصمیم درمان به اندازه‌ی کیست بستگی ندارد، بلکه به علامت‌دار بودن آن و به اینکه بر مغز فشار می‌آورد یا نه مربوط است. اگر شکایاتی مانند سردرد، تشنج یا رشد سریع سر در نوزادان پدید آید جراحی مطرح می‌شود. در نبود علامت، جراحی غیرضروری توصیه نمی‌شود؛ باید با یک جراح مغز و اعصاب باتجربه ارزیابی فردمحور انجام گیرد.

در روش بسته با ایجاد یک سوراخ کوچک در جمجمه و به کمک دوربین، در دیواره‌ی کیست پنجره‌ای ساخته می‌شود؛ ردّ به‌جامانده کوچک‌تر است، بستری در بیمارستان کوتاه است و بهبودی معمولاً سریع. در جراحی باز اما با برداشتن یک پنجره‌ی استخوانی، دیواره‌ی کیست به‌طور گسترده‌تری باز می‌شود؛ در برخی محل‌های کیست یا در مواردی که روش بسته کافی نباشد ترجیح داده می‌شود. اینکه کدام روش انجام شود بر اساس محل و اندازه‌ی کیست و ارزیابی جراح تعیین می‌گردد.

به‌دلیل بسته شدن پنجره‌ی بازشده با گذر زمان یا تخلیه‌ی ناکافی، ممکن است در بخشی از بیماران کیست دوباره تشکیل شود؛ در این حالت ارزیابی مجدد و در صورت لزوم یک اقدام تکمیلی مطرح می‌گردد. پس از جراحی، وضعیت کیست و باز شدن دوباره‌ی مغز با ام‌آر‌آی‌های کنترلی که در فواصل معین گرفته می‌شوند پایش می‌شود. در بیشتر بیماران کیست به‌طور ماندگار کوچک می‌شود و شکایات فروکش می‌کنند. به‌ویژه در کودکان پیگیری طولانی‌مدت اهمیت دارد.