شکستگی‌های فرورفته (شکستگی فرورفته‌ی جمجمه)

درجه‌ی خطر به نوع شکستگی و آسیب مغزی همراه بستگی دارد. در شکستگی فرورفته‌ی سطحی و بسته‌ی به‌تنهایی (پرده سالم، بدون آسیب اضافی) سیر معمولاً خوب است. در شکستگی‌های باز خطر التهاب بیشتر است؛ به همین دلیل از نزدیک‌تر پیگیری می‌شوند و معمولاً جراحی لازم است. هنگامی که خونریزی یا آسیب مغزی همراه باشد، وضعیت جدی‌تر است. مداخله‌ی زودهنگام و در کنترل نگه داشتن التهاب بر سیر بیماری اثر مثبت می‌گذارد.

این به عمق فرورفتگی و خطر عوارض بستگی دارد. اگر فرورفتگی محسوس، شکستگی باز، پارگی پرده، خونریزی وارد‌کننده‌ی فشار یا بدشکلی آشکار وجود داشته باشد، جراحی توصیه می‌شود. در شکستگی‌های سطحی، بسته و با پرده‌ی سالم که مشکل اضافی ندارند، می‌توان با نظارت بدون نیاز به جراحی پیگیری کرد. برای اصلاح بدشکلی، می‌توان در دوره‌ی بعد نیز یک جراحی ترمیمی انجام داد. تصمیم با ارزیابی هم‌زمان یافته‌های تصویربرداری و وضعیت بیمار گرفته می‌شود.

در شکستگی باز چون پوست و پرده‌ی مغز پاره می‌شوند، مغز به محیط بیرون باز می‌شود؛ این نیز خطر رسیدن میکروب‌ها به داخل و ایجاد التهاب (مانند مننژیت، آبسه‌ی مغزی) را افزایش می‌دهد. به همین دلیل در شکستگی‌های باز، تمیز کردن فوری زخم، ترمیم پرده و دادن آنتی‌بیوتیک اهمیت دارد. با درمان زودهنگام و مناسب تلاش می‌شود خطر التهاب کاهش یابد.