بیماری پات (سل ستون فقرات)

بیماری پات، سلی است که در ستون فقرات مستقر شده و خودِ درگیری ستون فقرات مستقیماً مسری محسوب نمی‌شود. اما این بیماری اغلب از سل ریه منشأ می‌گیرد؛ افرادی که سل فعال ریه دارند می‌توانند با سرفه میکروب را در محیط پخش کنند. به همین دلیل در ارزیابی، درگیری ریه نیز بررسی و در صورت لزوم تدابیر پیشگیری از سرایت اتخاذ می‌شود.

خیر. بسیاری از بیماران تنها با درمان دارویی طولانی‌مدت سل بهبود می‌یابند. جراحی در مواردی مانند فشار عصبی آشکار، ضعف پیشرونده، فروریختن و قوز شدیدی که تعادل ستون فقرات را بر هم می‌زند (بدشکلی) یا آبسه بزرگی که به دارو پاسخ نمی‌دهد مطرح می‌شود. تصمیم با ارزیابی همزمان یافته‌های تصویربرداری و وضعیت عصبی بیمار گرفته می‌شود.

میکروب سل، میکروبی است که به‌کندی تکثیر می‌شود و می‌تواند نسبت به داروها مقاوم شود؛ برای پاک‌سازی کامل آن و پیشگیری از عود، لازم است چند دارو با هم و به‌مدت طولانی (معمولاً ۱۲ تا ۱۸ ماه) مصرف شوند. مصرف منظم و کاملِ داروها برای بهبودی حیاتی است؛ نیمه‌کاره رها کردن درمان می‌تواند به بروز مقاومت و عود بیماری منجر شود.

در بیماری پات، به تجمع التهابی که در اطراف ستون فقرات بدون نشانه‌های گرمی و قرمزی التهاب کلاسیک انباشته می‌شود «آبسه سرد» گفته می‌شود. این آبسه می‌تواند در امتداد لایه‌های بافتی پیش برود و به‌صورت تورم در کشاله ران یا پشت ظاهر شود. در آبسه‌های بزرگ یا آن‌هایی که به عصب فشار وارد می‌کنند ممکن است تخلیه لازم باشد؛ آبسه‌های کوچک می‌توانند با درمان دارویی پسرفت کنند.

وقتی بیماری با درمان متوقف شود، درد و وضعیت عمومی بهبود می‌یابد؛ اما قوزی (گیبوسی) که به‌دلیل فروریختن مهره‌ها ایجاد شده، اغلب ماندگار است. تشخیص و درمان زودهنگام با متوقف کردن روند فروریختن پیش از پیشرفت آن، از بدشکلی شدید پیشگیری می‌کند. در بدشکلی‌های پیشرفته‌ای که تعادل را بر هم می‌زنند، ممکن است اصلاح جراحی و پایدارسازی لازم باشد.

بیماری پات به‌کندی پیشرفت می‌کند و نشانه‌های زودهنگام آن (درد مستمر پشت و کمر، بی‌حالی، تب خفیف، کاهش وزن) ممکن است عادی تلقی و نادیده گرفته شوند. به‌دلیل این سیر آرام، تشخیص اغلب به تأخیر می‌افتد. به‌ویژه در افرادی که درد کمرِ طولانی‌مدت و شبانه و نشانه‌های عمومی سل دارند، باید این بیماری به ذهن خطور کند و بررسی شود.