سیرنگومیلی (کیست پر از مایع درون نخاع)

شایع‌ترین علت آن، ناهنجاری کیاری است که در آن ساختارهای ناحیه‌ی مخچه و ساقه‌ی مغز اندکی به‌سمت کانال نخاعی سُر می‌خورند؛ این وضعیت با ایجاد اختلال در گردش مایع مغزی‌نخاعی، به تجمع مایع درون نخاع منجر می‌شود. از دیگر علل می‌توان به آسیب نخاعی گذشته، عفونت‌هایی مانند مننژیت و تومورهای نخاع اشاره کرد. در برخی موارد علت مشخصی یافت نمی‌شود؛ این نوع معمولاً سیر آهسته‌تری دارد.

سیرنگومیلی معمولاً وضعیتی است که به‌آهستگی پیشرفت می‌کند، اما اگر درمان نشود، کیست می‌تواند به‌مرور بزرگ شده و به بافت نخاع فشار وارد کند. این امر می‌تواند به از دست رفتن حس، ضعف دست و پا، تحلیل عضلات و در موقعیت‌های پیشرفته به دائمی شدن مشکلات مثانه منجر شود. به همین دلیل، پایش علائم و برنامه‌ریزی به‌موقع درمان معطوف به علت اهمیت دارد. سرعت پیشرفت در هر بیمار متفاوت است.

هدف جراحی این است که علت اصلی ایجاد کیست (برای مثال فشردگی در محل اتصال جمجمه و گردن) برطرف شود و بدین‌ترتیب کوچک شدن کیست و توقف پیشرفت علائم فراهم شود. در بسیاری از بیماران، کیست پس از جراحی کوچک می‌شود و علائم پایدار می‌شوند. اما نتیجه از بیماری به بیمار دیگر متفاوت است؛ این‌که آسیب عصبی موجود تا چه اندازه برگشت‌پذیر باشد به وضعیت بستگی دارد. به همین دلیل، پس از جراحی نیز پیگیری منظم با ام‌آرآی انجام می‌شود.

خیر. کیست‌های کوچک، بدون علامت و بدون بزرگ‌شدن به‌مرور (پایدار) معمولاً بلافاصله درمان نمی‌شوند؛ با ام‌آرآی و معاینه‌ی منظم پایش می‌شوند. تصمیم درمان در صورت بزرگ شدن کیست یا ظاهر شدن/پیشرفت علائم گرفته می‌شود. هدف این است که ضمن پرهیز از یک جراحی غیرضروری، کیست به‌صورت ایمن پیگیری شود.

در سیرنگومیلی، کیست ابتدا رشته‌هایی را که از بخش میانی نخاع عبور می‌کنند و حس درد و گرما را حمل می‌کنند تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ اما رشته‌هایی که حس لمس و وضعیت را حمل می‌کنند از بخش دیگری از نخاع عبور می‌کنند و به همین دلیل اغلب حفظ می‌شوند. به همین دلیل معمولاً، به‌ویژه در بازو و بالای تنه، حس درد و گرما کاهش می‌یابد در حالی که حس لمس حفظ می‌شود؛ این «از دست رفتن تفکیک‌شده‌ی حس» یافته‌ی مشخصه‌ی بیماری است.

در همه‌ی افراد دارای ناهنجاری کیاری سیرنگومیلی ایجاد نمی‌شود، اما از آنجا که شایع‌ترین علت آن است، خطر وجود دارد. در افراد دارای کیاری، بی‌حسی، ضعف یا درد تازه‌ی دست و بازو، ارزیابی از نظر سیرنگومیلی را ایجاب می‌کند. با ام‌آرآی به‌آسانی می‌توان وجود یا نبود کیست را دید؛ به همین دلیل هنگام بروز علائم، تصویربرداری تکرار می‌شود.