هماتوم اپیدورال (خونریزی داخل جمجمه)

خونریزی‌های بزرگ یا بیمارانی که یافته‌های سیستم عصبی‌شان بدتر می‌شود نیازمند جراحی اورژانسی هستند. مداخله ظرف ساعات نخست پس از ضربه می‌تواند نجات‌بخش باشد و معمولاً بهبود کامل را فراهم می‌کند. خونریزی‌های کوچک و بدون علامت را می‌توان با پایش نزدیک تحت نظر گرفت. خونریزی‌های ناحیه پشتی-تحتانی سر (حفره خلفی) مستقل از اندازه‌شان به‌صورت اورژانسی ارزیابی می‌شوند.

این یک تصویر بالینی کلاسیک است که در برخی بیماران دیده می‌شود: از دست دادن هوشیاری کوتاه‌مدت پس از ضربه، سپس دوره‌ای که در آن بیمار برای مدتی کاملاً هوشیار و طبیعی به نظر می‌رسد، و سپس با بزرگ‌تر شدن خونریزی، دوباره تیرگی هوشیاری و خواب‌آلودگی روبه‌عمیق شدن. این دوره روشن در همه بیماران دیده نمی‌شود؛ بسیاری از بیماران پس از ضربه به‌طور مداوم تیرگی هوشیاری دارند. تشخیص این دوره فرصتی برای تشخیص زودهنگام فراهم می‌کند.

در سی‌تی، هماتوم اپیدورال عدسی‌شکل (لنز) به نظر می‌رسد و از خطوط درز استخوان جمجمه عبور نمی‌کند. خونریزی زیر پرده مغز (هماتوم سابدورال) اما هلالی‌شکل است و می‌تواند از خطوط درز عبور کند. هماتوم اپیدورال معمولاً در ناحیه گیجگاه و همراه با شکستگی جمجمه دیده می‌شود. هر دو از وضعیت‌هایی هستند که می‌توانند نیازمند ارزیابی اورژانسی باشند.

با تشخیص و درمان زودهنگام، نتایج معمولاً بسیار خوب است. اکثریت قریب به اتفاق بیمارانی که در حالی که هوشیار هستند ظرف ساعات نخست جراحی می‌شوند بهبود کامل می‌یابند. اگر هوشیاری کاملاً کاهش یافته و هر دو مردمک بزرگ شده باشند، خطر افزایش می‌یابد. از آنجا که تشخیص دیرهنگام نتایج را به‌طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد، پایش علائم پس از ضربه به سر اهمیت دارد.

بله. در بیماران با خونریزی کوچک، بدون علامت و با هوشیاری کاملاً باز، به‌جای جراحی می‌توان پایش نزدیک را اعمال کرد. بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه در فواصل مکرر معاینه می‌شود و چند ساعت بعد سی‌تی کنترل گرفته می‌شود. اگر هوشیاری بدتر شود یا خونریزی بزرگ‌تر شود، بی‌درنگ جراحی انجام می‌شود.