کرانیوفارنژیوم

کرانیوفارنژیوم خوش‌خیم است، یعنی به بخش‌های دیگر بدن گسترش نمی‌یابد (متاستاز نمی‌دهد). اما جای آن بسیار حیاتی است: در کنار غده هیپوفیز، مرکز اشتها-خواب مغز و اعصاب بینایی قرار دارد. به همین دلیل برداشتن کامل آن دشوار است، می‌تواند دوباره ظاهر شود و درگیری ساختارهای اطراف می‌تواند به اختلالات هورمونی دائمی و مشکلات تغذیه-رفتار منجر شود.

این موضوع از بیماری به بیمار دیگر متفاوت است و با دقت ارزیابی می‌شود. برداشتن کل تومور احتمال بازگشت مجدد را کاهش می‌دهد، اما می‌تواند احتمال آسیب رساندن به مرکز حساس مغز در اطراف را افزایش دهد. برداشتن بخشی از آن و افزودن پرتودرمانی می‌تواند با مشکلات کمتر نتایجی مشابه بدهد. امروزه برداشتن تا حد امکان بیشتر تومور به‌طور ایمن با حفظ ساختارهای حساس ترجیح داده می‌شود.

کرانیوفارنژیوم از بقایای سلولی که هنگام رشد پیش از تولد در این ناحیه باقی می‌مانند رشد می‌کند. نوعی از آن که بیشتر در کودکان ۵-۱۴ سال دیده می‌شود وجود دارد. در کودکان معمولاً می‌تواند با کندی رشد، کوتاهی قد و تأخیر بلوغ تشخیص داده شود. با تشخیص زودهنگام و حمایت هورمونی می‌توان رشد و تکامل را پشتیبانی کرد.

کمبودهای هورمونی که پیش از جراحی هم وجود داشته‌اند معمولاً دائمی‌اند. کمبودهایی که پس از جراحی به‌تازگی ایجاد می‌شوند وابسته به درگیری غده هیپوفیز یا ساختارهای اطراف آن هستند و بیشتر آن‌ها می‌توانند دائمی باشند. به همین دلیل به بیماران حمایت هورمونی مادام‌العمر داده می‌شود و پیگیری منظم هورمونی (غدد درون‌ریز) لازم است.

بله، این تومور به پرتودرمانی پاسخ می‌دهد. هنگامی که بخشی از تومور باقی بماند یا دوباره ظاهر شود، پرتودرمانی می‌تواند به‌طور مؤثر اعمال شود و در بسیاری از بیماران تومور را می‌توان تحت کنترل درآورد.