اسپاستیسیته (فلج مغزی)

پمپ سیستمی قابل‌تنظیم است که زیر دیواره‌ی شکم کار گذاشته می‌شود و با یک کاتتر نازک تا کانال نخاعی امتداد می‌یابد. چون داروی شل‌کننده‌ی عضلات را مستقیماً به نخاع می‌رساند، در مقایسه با داروی خوراکی با دوزی بسیار پایین‌تر اثر می‌گذارد و عوارض جانبی عمومی مانند خواب‌آلودگی و تاری کمتر است. معمولاً در بیمارانی که با داروی خوراکی به‌اندازه‌ی کافی کنترل نمی‌شوند و سفتی گسترده‌ای دارند که بخش وسیعی از بدن را درگیر کرده؛ در سفتی‌های ایجادشده پس از فلج مغزی، آسیب نخاعی، مولتیپل اسکلروزیس یا تروما به سر ارزیابی می‌شود. پیش از گذاشتن پمپ، پاسخ با یک دوز آزمایشی کوچک سنجیده می‌شود.

ابتدا با تزریق یک دوز آزمایشی کوچک به نخاع مشاهده می‌شود که سفتی عضلات کاهش می‌یابد یا نه. اگر پاسخ مثبت باشد، زیر بیهوشی عمومی از ناحیه‌ی کمر یک کاتتر نازک به کانال نخاعی گذاشته می‌شود؛ این کاتتر از زیر پوست به ناحیه‌ی شکم آورده می‌شود و پمپ زیر پوست در کناره‌ی شکم قرار می‌گیرد. این اقدام حدود یک تا دو ساعت طول می‌کشد و چند روز در بیمارستان بستری لازم است. در هفته‌های بعد دوز دارو به‌تدریج تنظیم می‌شود تا مناسب‌ترین سطح برای بیمار تعیین گردد. داروی درون پمپ در فواصل معین با سوزن دوباره پر می‌شود و هنگامی که باتری پمپ تمام شود با یک اقدام کوچک تعویض می‌گردد.

فیزیوتراپی زودهنگام برای پیشگیری از سفتی مفاصل و پشتیبانی از تکامل حرکتی، پایه‌ی درمان را تشکیل می‌دهد و توصیه می‌شود تا حد امکان زود آغاز شود. ظرفیت یادگیری و سازگاری مغز در سنین پایین بیشتر است. تمرین‌های کششی، تقویت، آموزش وضعیت بدن و استفاده از دستگاه مناسب از مفاصل محافظت می‌کنند. تزریق‌های بوتاکس به عضلات مشخص نیز سفتی‌های موضعی را برای چند ماه شل می‌کند و هنگامی که همراه با فیزیوتراپی به کار رود کارآمدتر است؛ با از میان رفتن اثر آن ممکن است نیاز به تکرار باشد. پیگیری مشترک تیم‌های مغز و اعصاب، ارتوپدی و فیزیوتراپی بهترین نتیجه را پشتیبانی می‌کند.