جابه‌جایی عصب هیپوگلوسال

این درمان چیست؟

جابه‌جایی عصب هیپوگلوسال، عملی است که در فلج‌های صورت که عصب صورتی (عصب فاسیال) به‌گونه‌ای که ترمیم‌پذیر نباشد کارکرد خود را از دست داده است، عصب هیپوگلوسال که حرکت زبان را تأمین می‌کند به عصب صورتی متصل (آناستوموز) می‌شود. هدف انتقال محرک حرکتی عصب زبان به عصب فلج صورتی و بازگرداندن حرکت و تقارن صورت است؛ این عمل یک روش رفع فشار نیست، بلکه روش انتقال عصب (باززایی عصبی) است.

مزایا

• انتقال محرک حرکتی از عصب هیپوگلوسال به عصب فلج صورتی را هدف قرار می‌دهد
• می‌تواند به بهبود تقارن صورت در حالت استراحت و بازیابی حرکت صورت با تمرین کمک کند
• تا حد امکان به حفظ کارکرد زبان دقت می‌شود (تکنیک جزئی/تقسیمی)
• انتخاب روش بر اساس مدت فلج، علت و وضعیت عصب تعیین می‌شود

روند درمان

این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود. زیر میکروسکوپ انتهای دیستال عصب فاسیال فلج و عصب هیپوگلوسال آماده شده و با تکنیک انتها به انتها یا جزئی (تقسیمی) به هم بخیه (آناستوموز) شده و انتقال نیروی حرکتی از عصب زبان به عصب صورتی فراهم می‌شود.

در چه مواردی استفاده می‌شود؟

• بازفعال‌سازی فاسیال در فلج‌های دائم صورت که ترمیم پروگزیمال در آن‌ها ممکن نیست
• بازگرداندن تقارن صورت در حالت استراحت و حرکت صورت با تمرین
• باززایی عصبی عصب صورتی که کارکرد خود را از دست داده با یک عصب حرکتی دیگر
• پشتیبانی از کیفیت زندگی و عملکرد پس از فلج صورت

بهبودی و برنامه‌ریزی

بازگشت حرکت صورت ممکن است ماه‌ها طول بکشد و معمولاً به توان‌بخشی صورت نیاز دارد. خطرات احتمالی مانند تأثیر بر حرکت زبان پیش‌تر با بیمار در میان گذاشته می‌شود. برنامهٔ ترخیص بر اساس وضعیت بالینی تعیین می‌شود.